Nedir bu telaş?

 Bu hırs ey Can?

Ölümden kaçmak mıdır?

Yoksa unutmak mı ölümü derdin?

Nedir bu yalanlar?

Varoluşun o hiçliğine karşı,

Bir "Ben Vardım!"

Haykırışı mı tüm bu feryatlar?

Değersizlik korkusu mu perden?

Gözünü, hırsların mı görmez?

Aklını; arzuların mı kör etti?

 Kara sis perdesi mi oldu her yanın?

En büyük servet, 

Hak katında hiçtir.

Bir nefeslik yoldur; son durak,

Bilen sen, KORKMA,

Gelecek elbet bir gün, beklenen o an.

Sadece düşün Vicdan denen terazinin kefesi,

Tarttı mı doğruyu her an?

Ne acı çelişkindir İnsanoğlu!

Sonunu bildiğin halde,

Sonsuzluk oyununun,

 Figüranı olmak.

Gerçek yükü,

 Sırtında küfe,

Vicdanın  altında ezilirken,

Hayallerin ardına düşmek.

En keskin ibret ise:

Ölümsüzmüş gibi yaşamak,

Korktuğun Kucağında.