Beyefendisiz meclis toplantılarına alışmaya başladık.

    Beyefendi yoktu ama;

    Aklı sanki oradaydı.

    Başkan vekili Hanımefendi işinin hakkını vereceğini gösterdi hem rutin meclis oturumunda hem de MESKİ oturumunda.

    Vahap Seçer’in onca insan arasından neden Gülşah Yıldırım Genç’i seçtiğini de anlamamıza yardımcı oldu Pazartesi oturumları.

    Konulara çabuk adapte olması ve Beyefendi’nin çizgisinden yürümeyi tercih etmesi, böyle düşünmemin temel sebebidir.

    Beyefendi’nin gözü arkada kalmayacak gibi görünüyor.

    Ama daha önceleri sık sık eleştirdiğim Beyefendi’nin belediyecilik çizgisinin devam etmesi Mersin’in gözünü arkada bırakır mı diye sorarsanız cevabım evet olur.

    Bizim Beyefendi’nin içinde bulunduğu nahoş durumu ayrı tutuyor ve bir Mersinli olarak şunu söylüyorum.

    Şahsım Belediyeciliğini sosyal ambalajlarla süsleyip pazarlamak Mersin’in hiç hayrına olmadı bugüne kadar.

    Beyefendi’nin de dediği gibi aha şuraya kertiyorum;

    Devir dönüp yenisi geldiğinde kent yaşayanlarının Mersin için bu günleri anlatan ortak düşüncesi şöyle olacaktır;

    “Yıllar yine heba oldu..”

    Meselelere kamusal değil de “abici, ablacı, başkanımcı” baktığımız sürece de “kayıp yıllar” yaşayacağımızdan kimsenin kuşkusu olmasın.

    Bu şehirde yaşı elliyi geçenler daha iyi anlar söylediklerimi.

    Bakmasını bilirseniz eğer Mersin’imizin geçmişi de bu trajikomik durumu bize anlatan çok net bir aynadır.

    Patinaj çekmeye devam durumlarıdır yaşadıklarımız.

    Oturumlara dönersek;

    Eleştirilere verilen cevapların hiç birini bilgi amaçlı bulmadım.

    Neden sorusunu da cevaplamadı konuşmalar.

    Tamamı “savunma” amaçlıydı.

    Şeffaf olmaktan, hesap verebilir olmaktan, akıl üretimi olmaktan uzaktı.

    Uygulamalarına gelen eleştirileri geri püskürtmek için cansiperane savunma yapma stratejisi Beyefendi’nin en temel özelliklerinden biri olarak hep dikkatimi çekmiştir bu güne kadar.

    Söz ettiğim dönemin özeti şudur:

    Hep savunma yapıldı.

    Hiç anlatılmadı.

    Pazartesi günü yine aynı stratejiyi gördük.

    Yüksek maaşlı akraba meselesinde de.

    Yağmurun yarattığı olumsuzluğun dile getirilmesinde de.

    MESKİ’ ye yöneltilen eleştirilerde de.

    Konuşmacıların anlatmak istedikleri ile söyledikleri bir türlü senkronizasyon sağlayamadı.

    Abdurrahman Yıldız yine sahne aldı.

    Çok konuştu, az anlattı.

    Öfkeli tonlamaları ile konuyu uzattıkça ilgiyi kaybetti üstelik.

    Demem o ki;

    “Başkan’ın Adamları” olma hevesini ortaya koyma çabasında ki konuşmacılar tam saha pres savunma yaparak ne yönetim tarzına nede idareye toz kondurmama mücadelesi verdiler.

    Bir fikre, ideolojiye veya bir şahsa bağlılık duyulmasına, sadakat gösterilmesine, emanete sahip çıkmak düşüncesine şahsen bir itirazım yok.

    Olmaz da.

    Ama;

    Bir şehrin, en önemli kurumunun bu uğurda heba edilmesine itirazım olur.

    Başkan Vekili Hanımefendi’ye ve meclisteki destekçilerine tavsiye vermek haddim değil elbette.

    Ama bir kent gazetecisi olarak şunu söylemeden geçmemeyim.

    Emanete sahip çıkmak cevap verme yarışına girmekten değil, daha çok çalışmaktan geçer.

    Öyle sanıyorum ki;

    Beyefendi’de sizlerden bunu bekler.

    Bizim ellerin eski bir lafı ile bitireyim gari:

    “Emanetin kuskunu kırık olur”

    Aman dikkat!.

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “AŞIRI KALABALIK TAVUK KÜMESİ NORMALDEN AZ YUMURTA ÜRETİR…”