Bir ülkenin gerçek zenginliği yalnızca millî gelirle ölçülmez.

İnsanların birbirine duyduğu güvenle ölçülür.
Emeğin karşılığını bulmasıyla…
Hukukun adil işlemesiyle…
Çocukların, gençlerin ve toplumun geleceğe umutla bakabilmesiyle…

Çünkü zenginlik yalnızca cebimizdeki para değildir.
Birbirimize duyduğumuz güven de bir servettir.

Bugün televizyon ekranlarında, unvanı profesör olan insanların bile,

“Kimseye güvenme, kimseye gücenme.” diye öğüt vermesi, TOPLUMSAL GÜVEN EREZYONUN artık yalnızca bireysel bir mesele olmaktan çıktığının ilanıdır.

Ortada yadsınamaz toplumsal bir aşınma vardır.

İnsanların  önce geleceğe dair umutlarını, sonra topluma duyduğu güveni törpüleyen bu mekanizmanın adı nedir? El cevap:

ENFLASYON.

Enflasyon önce parayı eritir.
Sonra emeği…
Sonra tasarrufu…
Sonra güveni…

En sonunda vicdanı.

Çünkü insan yarınından emin değilse yalnızca parasını korumaya çalışmaz;

kendini korumaya başlar.

Kendini koruma duygusu büyüdükçe paylaşma küçülür.
Dayanışma zayıflar.
Güven azalır.

Herkes kendi gemisini kurtarmaya çalışırken,
toplumun ortak değerler gemisi su almaya başlar.

İşte bu yüzden enflasyonla mücadele yalnızca fiyatlarla mücadele değildir.

Asıl mesele, insanların yarınlara olan inancını korumaktır.

Para değer kaybedip satın alma gücünü yitirdiğinde yalnızca ekonomi sarsılmaz.

Toplumsal ortak güven de aşınır.

Güven aşınınca insanlar birbirinden uzaklaşır.

Vicdanlar duyarsızlaşmaya ve körelmeye başlar.
Vicdan köreldiğinde ise insan, insanın derdine değil;
‘’bu işten ne menfaatim olur’’ diye bakmaya başlar.

Allah’ın bir selamı bile çıkar üzere olmaya başlar.

Vicdanlar yoksullaşır.

Ve vicdan yoksullaştığında geriye
ucuzlayan  insanlık kalır.

O halde asıl soruyu bir kez daha soralım:

PARAMIZ MI EKSİLİYOR,

YOKSA VİCDANIMIZ MI?