Yasadığımız her acı olaydan ders çıkara çıkara bir hal olduk ama beklediğimiz istifa kültürü hep bir başka bahara kalmış durumda.

Karambole yasadığımızı her gecen gün bir olayla daha iyi kavrıyoruz.

Liyakatsiz yönetimlerin sonucu olan kazalar hayatımızın bir parçası oldu ama ya içimizdeki kahramanlık bir bencilliğe dönüşürse nasıl olur.?

Bu bahsettiğim olayı bir deniz otobüsü kazasında 2 gün içinde tanık olduk.

256 yolculu bir deniz otobüsü alabora oldu ve ortalık can pazarına döndü birdenbire.

Gelen görüntülere baktığımızda kurtulan yolcuların diğer yolcular için hiç bir şey yapmadığı gözüküyor.

Teknenin üstünde kurtarılmayı beklerken biraz yanda koridorda sıkışmış insanların üst üste olduğu görüntüler çekiliyor ve kimse bir inisiyatif alamıyor.

Aynı anda denizde yüzen cesetleri kurtarmak için kimse kılını kıpırdatmıyor.

Çok zor bir durum kabul ediyorum hatta birçok insan şoka girmiştir ama diğer insanların yardım çığlığına kim kayıtsız kalabilir.

Kimse kalmaz demek isterdim fakat maalesef görüntülerdeki kişiler böyle demiyor.

Hayat yaşam hakkı kutsaldır ama bir cana el uzatmak insanoğlunun yapabileceği en kutsal davranıştır. Evet kendini emniyete al, aldıktan sonrada turistik gezi gibi insanların ölümlerini izlemek bize yakışmaz.

Yakıştıramadım.