Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim;

    CHP’nin bugüne kadar en temel sorunu seçmene gerekli güven duygusunu tam olarak veremeyişiydi.

    Oysa gerekli seçmen kitlesi vardı.

    Hep oldu aslında.

    İkircikli yönetim tarzı kimine göre partinin el freniydi, kimilerine göre de cam tavandı.

    Oysa gerçek gayet basitti: 

    “Küçük olsun, benim olsun” zihniyeti yönetimdekilerin el kitabı oldu bu güne kadar.

    O kitabın önsözünde de “tıpış, tıpış sandığa gideceksiniz” yazdı hep.

    Öyle olmadı.

    Herkes tıpış, tıpış gitmedi sandığa.

    Seçmenimize saygısızlık yaptık demediler de hep bir bahane buldular.

    “Cam tavan” hikayesinin özeti budur.

    Son yerel seçimlerde elde edilen başarı hikayesini hayatından memnun olmayan seçmenin yazdığını bile anlamadılar, kerameti kendilerinden zannettiler.

    O seçimlerde gördük ki; güven duyulduğunda, verildiğinde tıpış tıpış değil  koşar adım sandığa gidecek bir yılgın muhalif seçmen çoğunluğu oluşmuş memlekette.

    İktidar gördü, anladı.

    Yeni stratejiler üretmeye başladı.

    Tıkır tıkır işliyor siyaset mühendisliği.

    Sonucunu almaya başladığını da gösteriyor kapsamlı anket çalışmaları.

    Başa dönersek;

    Bölünen CHP ve paydaşı Yeni Parti’de işler biraz sıkıntılı.

    Son gelişmelerin ışığında görünen bu.

    Mevcut CHP Kemal Bey’in bildiğimiz CHP’si.

    Tatsız, tuzsuz, argümansız, heyecansız, hedefsiz.

    Özgür Bey’in durumu karışık.

    Çerçeve yasa oylamasındaki kararsızlık üstüne yapışıp kalmış sanki.

    Kendi çerçevesini çizememiş bir görüntü öne çıkmaya başladı Özgür Bey’in partisinde.

    Karadeniz gezisi bu nedenle yapıldı.

    Çerçeve sarsıntısını toparlama gayretiydi.

    Başarılı olup olmadığını anlayamadan Vahap Seçer’in darbe gibi çıkışı düştü Yeni Parti’nin üstüne.

    Özgür Bey’i ve partisini tamda hücuma çıkarken tam anlamıyla ofsayta düşürdü Vahap Seçer.

    Ne dedi CHP’yi işaret ederek:

    “Partimize eskisinden daha fazla sarılmalı, daha fazla sahip çıkmalıyız.”

    Bu lafın sağı, solu, ortası var mı?.

    Eğmeden, bükmeden, dümdüz.

    Tavrını merak edenlere çok net mesaj bu değilse nedir?.

    Sonrasında Özgür Özel’in “Seçer’i anlıyorum” ifadesi boşa düşürülmüş olmanın itirafı değilmidir?.

    “Düşmedim” diyorsa da zayıflık işaretidir.

    Şunu da söylemeden geçmeyeyim;

    Sosyal demokrasi cenahında “güven veremeyen” iki partimiz mi oldu yoksa?.

    Soru irdelemeye değer.

    Bir daha ki yazıya kaldı artık.

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “NE UMDUK, NE BULDUK!..”