Denizi korumak hayal değil, kararlılık meselesidir... Çoğu zaman aynı cümleyi duyuyoruz, hatta biz de  aynı soruyu soruyoruz..

"Bu kadar büyük bir kirliliğin önüne geçmek mümkün mü? "Evet... Mümkün...Kolay değil...Ucuz da değil...Ama mümkün.

Dünyanın birçok kıyı kenti, yıllar önce Mersin'in bugün yaşadığına benzer sorunlarla karşı karşıya kaldı. Plastik atıklar sahilleri kapladı, deniz canlıları zarar gördü, turizm olumsuz etkilendi.

Fakat bazı kentler beklemek yerine harekete geçti. Çünkü çevre sorunları, ertelendikçe büyür.

Temizlik yetmez, önlemek gerekir  diyen İspanya'nın Barselona kenti, yalnızca sahilleri temizlemekle yetinmedi.

Yağmur suyu hatlarının denize taşıdığı atıkları azaltmaya yönelik altyapı yatırımları yaptı.

Sahil temizliği veriyle yönetildi… Hangi bölgede ne tür atık bulunduğu düzenli olarak kaydedildi.

Böylece sadece çöp toplanmadı… Çöpün kaynağı da belirlenmeye çalışıldı.

Çünkü gerçek başarı, kıyıya ulaşan plastiğin miktarını azaltabilmektir.

İtalya’ da Balıkçılar Denizin Koruyucusu Oldu….İtalya'da bazı liman kentlerinde "Fishing for Litter" yaklaşımı  uygulandı

Balıkçılar, ağlarına istemeden takılan çöpleri yeniden denize bırakmak yerine limanlarda oluşturulan toplama noktalarına teslim etmeye başladı. Böylece balıkçılar yalnızca denizden ekmek kazanan insanlar değil…Denizin korunmasına katkı sağlayan paydaşlar hâline geldi..

Bu uygulama birçok Avrupa ülkesinde farklı modellerle yaygınlaştırıldı. Acaba Mersin'de de benzer bir sistem kurulamaz mı?

Hollanda’ da çöp denize ulaşmadan yakalanıyor..Bazı şehirlerde dere ve kanalların denize döküldüğü noktalara yüzer bariyerler ve çöp toplama sistemleri yerleştirildi…Amaç basit…Çöp denize ulaşmadan durdurulsun…Çünkü denize karışan her atığı toplamak, kıyıya gelmesini beklemekten çok daha zor ve maliyetlidir.

Önlemek… Her zaman temizlemekten daha ucuzdur.

Fransa ‘ da bilim masanın başköşesinde… Akdeniz kıyısındaki bazı bölgelerde üniversiteler, yerel yönetimler ve çevre kuruluşları ortak izleme programları yürütüyor… Belirli aralıklarla mikroplastik örnekleri alınıyor.

Sonuçlar raporlanıyor…Riskli bölgeler belirleniyor…Kararlar, tahminlere değil; ölçümlere dayanıyor…Bilim konuşuyor…Kurumlar dinliyor...İşte sürdürülebilir çevre yönetiminin temeli budur.

Peki Mersin Neden Yapamasın?..Mersin'in güçlü bir üniversitesi var.

Deniz bilimleri alanında çalışan uzmanları var…Türkiye'nin en önemli limanlarından biri var.

Balıkçı kooperatifleri var…Çevre konusunda çalışan gönüllü kuruluşları var.

Denizi seven binlerce insanı var…Aslında eksik olan bilgi değil…Eksik olan; ortak hedef etrafında buluşabilmek.

Hiçbir ülke denizini bir gecede kurtarmadı….Hiçbir şehir tek bir temizlik kampanyasıyla başarıya ulaşmadı.

Başarı; planlama, kararlılık, denetim ve toplumun katılımıyla geldi… Mersin’in de ihtiyacı tam olarak budur.

Sormak isterim..

Mersin Körfezi için düzenli mikroplastik izleme raporları kamuoyuyla paylaşılabilir mi?

Dere ağızlarına çöp tutucu bariyerler yerleştirilebilir mi?

Üniversiteler, belediyeler ve ilgili kamu kurumları ortak bir "Mersin Körfezi İzleme Platformu" oluşturabilir mi?

Kurumların ve toplumun  ortak çalışması , denizimizi  ce çevremizi daha yaşanır hale getirir..

Dünyada bir çok ülke  bunu başardıysa… Mersin neden başarmasın?