Akdeniz can çekişiyor. Biz ise hâlâ seyrediyoruz.

Sahillerde yürüyen herkes aynı manzarayla karşılaşıyor: Plastik şişeler, poşetler, ambalaj atıkları, denize terk edilmiş çöpler...

Daha acısı ise bunların artık kimseyi şaşırtmıyor olması. Kirlilik sıradanlaştı, duyarsızlık ise adeta normal kabul edildi.

Ben bunu bir raporda okumadım. Bir istatistikten öğrenmedim. Kendi gözlerimle gördüm. Denizin içinde adeta cirit atan plastik atıkları izledim. Mavi olması gereken suların çöplüğe dönüşmesine tanıklık ettim.

Peki bu manzarayı görmeyen kim?

Vatandaş mı, yoksa denetim yapmakla yükümlü olanlar mı?

Her fırsatta çevreyi korumaktan söz ediliyor. Sıfır atık projeleri anlatılıyor, çevre haftalarında bol bol mesajlar paylaşılıyor. Fakat iş uygulamaya gelince ortada ne etkin bir denetim var ne de caydırıcı bir yaptırım.

Kirleten rahat, denetleyen ortada yok.

Akdeniz sadece bir deniz değildir. Milyonlarca canlının yaşam alanıdır, turizmin lokomotifidir, gelecek nesillere bırakacağımız en değerli doğal miraslardan biridir. Eğer bugün bu mirası koruyamazsak, yarın çocuklarımıza anlatacak bir Akdeniz bulamayacağız.

Sorulması gereken soru artık "Neden kirleniyor?" değil, "Neden hâlâ gereken önlemler alınmıyor?" olmalıdır. Çünkü sorun bilinmiyor değil; yıllardır gözümüzün önünde büyüyor. Eksik olan şey bilgi değil, irade.

Çevreyi korumak yalnızca vatandaşın görevi değildir. Asıl sorumluluk, denetim mekanizmasını işleten, yasaları uygulayan ve kamu adına görev yapan kurumlarındır. Denetimler artırılmalı, denizi kirletenlere ağır yaptırımlar uygulanmalı ve bu konuda tavizsiz bir politika benimsenmelidir.

Akdeniz sessizce yardım istiyor. Eğer bugün bu çağrıya kulak vermezsek, yarın kıyılarımızı değil, ihmallerimizi konuşacağız. O gün geldiğinde ise "Keşke" demenin ne denizi temizlemeye ne de kaybettiklerimizi geri getirmeye bir faydası olacak.