Bir kenti öldürmek için bazen ne silaha ne de savaşa ihtiyaç vardır. Sessizce büyüyen bir ihmal yeter!!

Bugün Mersin'in kıyılarında yaşanan tam da bu!  Türkiye’nin en uzun kıyı şeritlerinden birine sahip olan, deniziyle övünen, turizmiyle büyüyen, balıkçılığıyla binlerce aileye ekmek kapısı olan Mersin, gözle görülmeyen bir istilanın ortasında.

Adı mikroplastik. Kumun arasında fark edilmiyor. Denizin yüzeyinde görünmüyor.

Ama orada...Balıkların midesinde var. Deniz kaplumbağalarının yaşam alanlarında var. Midyelerde var. Tuzda var. Ve artık insan vücudunda bile var. Bilim insanları yıllardır aynı gerçeği söyleyip duruyor.. Söylüyor da ne yapılıyor, kim dinliyor?

Mersin Üniversitesi Deniz Bilimleri Uygulama ve Araştırma Merkezi'nin yaptığı değerlendirmelerde, Mersin Körfezi kıyılarında yalnızca mikro plastiklerin değil, zamanla mikro plastiğe dönüşen makro ve mikro atıkların da yoğun biçimde biriktiği belirtiliyor. Üstelik bu kirlilik artık sadece sahilde değil; deniz çayırlarından kayalık resiflere, su kolonundan dip çamurlarına kadar ekosistemin her noktasına yayılmış durumda.

Peki biz ne yapıyoruz?

Yaz gelsin diye bekliyoruz.Mavi bayrak konuşuyoruz.Turist gelsin istiyoruz.Sosyal medyada gün batımı fotoğrafları paylaşıyoruz.Ama denizin altında büyüyen felaketi görmezden geliyoruz.Daha acısı ise şu...Bu kirlilik gökten yağmıyor.

Derelerle geliyor.Kontrolsüz plastik atıklarla geliyor.Sorumsuz tüketim alışkanlıklarıyla geliyor.

Kıyılara bırakılan çöplerle geliyor.Bilimsel araştırmalar, Mersin Körfezi'ne ulaşan nehirlerin her yıl çok büyük miktarda mikroplastik taşıdığını ortaya koyuyor. Atık su arıtma tesisleri de önemli ölçüde mikroplastik tutsa bile, bir kısmı yine deniz ortamına ulaşabiliyor.

Bugün mesele yalnızca çevre değildir...Bu mesele ekonomidir…

Turizmdir…Balıkçılıktır...İhracattır….

Halk sağlığıdır….Çocuklarımızın geleceğidir….

Şimdi şu soruyu yüksek sesle sormanın zamanı gelmedi mi?....

Mersin'i gerçekten seviyor muyuz?

Eğer seviyorsak neden her yıl biraz daha kirlenmesine seyirci kalıyoruz?

Neden bu mesele seçim dönemlerinde konuşulup sonra unutuluyor?

Neden denize ulaşan her dere düzenli olarak izlenmiyor?

Neden plastik atıkların kaynağına yönelik daha sert denetimler uygulanmıyor?

Neden çevreyi kirletenler, doğayı koruyanlardan daha rahat hareket edebiliyor?

Bu sorular yalnızca belediyelere değil; merkezi idareye, sanayi kuruluşlarına, liman işletmelerine ve hepimize yönelik.

Çünkü doğa, sorumluluğu paylaşmayan toplumların hesabını yıllar sonra çok ağır sorar.

Bugün kıyıya vuran plastik, yarın soframıza gelen balığın içinde karşımıza çıkacaktır.

Bugün görmezden geldiğimiz mikroplastikler, yarın çocuklarımızın sağlığıyla ilgili en büyük endişelerden biri olacaktır.

Mersin hâlâ kurtarılabilir.

Ama bunun için önce şu gerçeği kabul etmek gerekiyor:

Deniz kendini kirletmiyor…Onu biz kirletiyoruz.

Ve kirlettiğimiz deniz, bir gün bize sessiz kalmayacak!!  Devam edecek..