O memlekette / herkes birbirinin gölgesine basarak büyüyordu. / Önce bey çıktı, / arkasından derebeyi, / sonra beylerbeyi… / Toprak sustu. / Ama üstünde tepişenlerin ayak izi çoğaldı. / Akıl ise çoktan / tuvalette kaldı. / Tımarlı sipahi: / “Devlet benim…” dedi. / Devlet uyuyordu. / Azap: / “Ölmek benim işim…” dedi. / Ölüm taşerona verilmişti. / Yeniçeri cülus istedi, / cülus yoğurt mayalıyordu. / Dağdaki çoban organize vergi kaçırdı, / Ovadaki tahsildar: / “Gel vatandaş gel…” diye çığırdı… / Sonra herkes birbirine / etiket taktı: / O’cu… / Bu’cu… / Şucu… / İnsan olmak küçüldü, / etiketler büyüdü. / Maske oldu. / Bir kurbağa çıktı / mekteplinin cebinden: / “Vrak!.. ben liyakatim…” dedi. / Kimse tanımadı. / Çünkü memlekette herkes / bir başkasının kartvizitini yalıyordu. / Meşrutiyet geldi, / hurda bisiklet gibi zincir attı. / Cumhuriyet geldi, ardından Demokrasi / karpuz gibi ikiye / bölündü Millet. / Gelene alkış / Gidene Sukut. Zaten mesele hep buydu. / Sonra egemenliğin / birilerinin ceket iç cebinde unutulduğunu fark etti. / Cepten yalnızca / şıngırtı sesi geliyordu. / Biri kurdu. / İkincisi yordu. / kasalı adam masayı karıştırdı. / Bir gölge adam indi İMF apartumanından zembille meydana. / Arkasında ipli demokrasi. / Yan adam geldi sonra, / cebindeki anayasayı buruşturup attı. / Darbe geçti gece vakti. / Muhtıralar kapıya not bıraktı. / Post-modern dedi ki: / “Ben hiç gelmedim. Zaten” / Masalar kuruldu, koltuğa  talip çok, / çekilen kürek çoktu, su yoktu. / Gidenin cebi dolu, gelen cebini yokladı. / Bir tek sen gelmedin: / Eli kılıçlı, / gözü bağlı, / terazili kız… / ADALET. / Seni en son / bir dosya arası gördüler. / Terazinin bir kefesinde rant, / öbür kefesinde / dağa kaçmış dilek tavşanı. / Eskiden Saraydaydı dalkavuk, / şimdi ekranlarda, yorumcu diye ötüyor... / Biri cübbe giyerdi, / öteki kravat. / Ferman gitti, / geldi anket. / Sorular değişti, / cevap aynı kaldı: / “Yanlış düşündünüz… / Tekrar, Tekrar deneyiniz tuşu takıldı.’’ / Ve memleket, / şampiyonluğa hasret, / tribünü kalabalık takıma döndü. / Herkes özgürlük diyor / kapı çalana kadar. / Herkes adalet istiyor / kendisine kadar, ötekineyse kilit. / Kaymak o kadar ballı ki / arılar greve çıktı, ihale avcıları tatile... / Kediler de trafoda uyudu. / Bu ahval-i şerait içinde / hakikati ünleyebilmek / yalnız biz delilere / ve uyuyanlara kaldı.