Rant Ağacının Gölgesinde Uyuyan İbibik Kuşu Yavrularına

En arsız kuş yavrusu hangisidir bilir misiniz?

İbibik kuşunun yavrusu...

En yüksek sesi çıkaran yavru, genellikle ilk beslenen olur.

Ama mesele sadece bağırmak değildir. İbibik yavrusu tehlike anında öyle bir yaygara koparır ki, yetmez; bir de leş kokulu sıvısını etrafa püskürtür.

Tıslar, bağırır, ortalığı birbirine katar. Öyle ki yuvaya yaklaşan, içeride yılan mı var, canavar mı var anlayamaz.

Doğa bazen siyasetten daha dürüst anlatır. Çünkü ibibik yavrusu da bilir: Sessiz kalan aç kalır. Bağıran beslenir. Bir yerlerden tanıdık geldi mi?

Siyaset de çoğu zaman bundan farklı işlemez. Siyasetçi de önce şuna bakar:

Millet neye kızıyor?

Neye susuyor?

Neyi üç gün sonra unutuyor?

Çünkü siyasetin pusulası çoğu zaman ilkeler değil, vatandaşın tepkisidir. 

Tepkiyi nasıl ölçerler? Anket şirketleriyle...

Yani, Modern çağın nabız yoklayan berberleri...

Saçı değil, seçmeni tıraş ederler.

Sonra kestikleri saçları "kamuoyu araştırması" diye paketleyip geri satarlar.

Şikâyet Çok, Talep Yok

İşte bu yüzden Türkiye'de yıllardır konuşulan rant düzeni-ibibik kuşu düzeni kolay kolay değişmez. Çünkü bu ibibik kuşlarının kurduğu düzene karşı güçlü, ortak ve sürekli bir toplumsal talep yok. Şikâyet çok. Öfke çok. Söylenme çok. Ama talep yok.

Memleket yangın yerine dönse bile...

Kahir ekseriyet bu düzeni değiştirmeye çalışmıyor. Düzenin içine girmeye çalışıyor.

Rant ağacını herkes taşlıyor. Ama gölgesinde boş yer görünce ilk koşan da yine kendisi oluyor. İmar affına kızıyoruz. Sonra KONU BİZİM arsamız olunca bir daire fazla veren müteahhit arıyoruz.

Torpile lanet ediyoruz. Sonra yeğen iş arayınca telefon rehberini karıştırıyoruz. Adam kayırmayı eleştiriyoruz. Parti yönetiminde makam verilince: ne ilke kalıyor; ne milletin derdi.

Sıra bize gelince: "Bir istisna da bizim için olsun..." diyoruz.

Memlekette çoğu zaman mesele adalet değil; adaletin bize de uğraması.

Bir başka mesele de bilgi... Aslında bilgi yok değil. Bilgi var.

Hem de dağ gibi. Ama dönüp bakan yok.

Bir gecede değişen imar planından kim kazandı?

Pazarlık usulü ihaleden kim çıktı?

Kamunun cebinden kaç para eksildi?

Sorular ortada duruyor. Cevaplar da bir yerlerde duruyor. Ama millet yangını söndürmek yerine dumanın rengini tartışıyor. Sonra dönüp soruyor:  Bu memleket niye düzelmiyor?

Eeee... Ne diyelim? Bizimki de bir umut işte...

Emekli pazarda çıkma ürün soruyor.

Memur ay sonunun, Çiftçi mazotun derdinde.

Kiracı ev sahibinin mesaj sesinden irkiliyor.

Orta sınıf ise sistemden hem şikâyetçi;

hem de sistemden pay kapmanın yollarını arıyor.

Kayığa binemiyorsa da halatına tutunmaya çalışıyor.

Çünkü biliyor: Bu memlekette bazıları kürek çekiyor.

Bazıları ise akıntıyla gidiyor.