DİNİ İNANÇLARIN YÖN VERDİĞİ SAVAŞLAR

Savaşlar çıkar için yapılır. Bazısı ise korku salmak için.

 Ama en tehlikelisi Dini inanç adına yapılan savaşlardır.

Çünkü çıkarlar değişir, korku diner. Ama inanç… Sorgulanmaz.

Bugün Ortadoğu’nun haritasına baktığınım da gördüğüm şey, birbirine karşı konumlanmış üç büyük “kurtarıcı beklentisi”dir:

Bir tarafta Mesih’i bekleyen Evanjelikler…

Bir tarafta Mesih’i bekleyen Siyonistler…

 Ve karşılarında… Mehdi’yi bekleyen bir İran.

İşte teopolitik dediğimiz şey tam budur:

 DİNİ İNANÇLARIN JEOPOLİTİĞE DÖNÜŞMESİ

Evanjelik Siyonizm, Amerika’nın Ortadoğu politikasını şekillendiren görünmeyen bir güçtür. Amerika’da 90 milyon taraftarı vardır.

 Nüfus olarak az olmakla birlikte; Yahudi Siyonistlerin dünyadaki finans başta olmak üzere, tüm yaşanan savaş ve kaosa etkisi hepimizce malum.

 Bu iki gücün Coğrafi çıkarların keşişim  alanında, farklı  başka bir güç daha var:

 İran’ın Mehdi merkezli devlet aklı.

Bu akıl, 1979 İran Devrimi’yle birlikte : Din sadece toplumu değil, devleti de yönetecekti.

Adı: Velayet-i Fakih.

Bu sistemlerde siyaset, hukukun değil; inancın gölgesinde yürür.

Devlet başkanı, sadece bir lider değil; aynı zamanda dini otoritedir.

Ve bu sistemin kalbinde tek bir inanç yatar:

Gaybda olan Mehdi bir gün gelecek. Ve dünya yeniden kurulacak.

Bu sadece bir inanç değil; bir stratejidir. Bir yön pusulasıdır.

Şii doktrine göre Mehdi, zulmün arttığı bir dönemde ortaya çıkar.

Yani kaos, sadece bir felaket değil, bir işarettir.

Bu yüzden bazı çevrelerde savaşlar, krizler, çatışmalar; “yaklaşan kurtuluşun alametleri” olarak okunur.

Burada dikkat edelim:

Evanjelikler ve Siyonistler Kudüs’ü Mesih için ister.

 İran ise Kudüs’ü Mehdi için ister.

Ama sonuç aynı noktaya çıkar:

Kudüs, artık bir şehir değil; kıyametin anahtarıdır onlar için.

İşte teopolitik çatışmanın en tehlikeli noktası burada başlar.

Çünkü artık taraflar sadece toprak için değil, kader için savaşmaktadır.

Bir taraf der ki: “Mesih gelecek, bu savaş gerekli.”

Diğer taraf der ki: “Mehdi gelecek, bu mücadele şart.”

Ve ortada kalan halklar…

Onlar ne Mesih’i görür, ne Mehdi’yi.

Sadece yıkımı görür.