Ey istisnai efendiler, dünyaya savcı siz, kadı siz,

Hükmü gökten indirir, yeryüzünü yargılarsınız siz.

Bir elde demokrasi, bir elde bomba taşırsınız,

Barış diye bağırır, kentleri, köyleri yakarsınız siz.

Çocuk ölse strateji, kadın ölse yan tesir,

Kan kokan raporları "özgürlük" diye satarsınız siz.

Gökten ateş kusarken nutuklarınız merhametsiz,

Her damlada vicdan değil, ölüm yağdırdınız siz.

Batı bahçesinde kuş ürkse bütün dünya kalpsiz,

Doğu'nun çocuklarını ölse, taş sayarsınız siz.

Bir kıta yaktınız vaktiyle "medeniyet" diyerek,

Kızılderili katledip kahpeliğin tarihini yazan siz.

Sonra dediniz: "Tanrı bize bu kıtayı verdi,"

Kader diye zulmü kutsar, kaderi faiziyle satan siz.

Yetmedi, dünyanın jandarmalığına talip oldunuz,

Her kapıya tank sürüp, sömürü düzeni kuran siz.

Biriniz der: "Seçilmişim, Tanrı'nın halkıyım ben,"

Öteki der: "Dünyanın hâkimi biz oluruz biz."

İki söz birleşince gök kubbede bu simbiyoz:

İstisnai hukuk bizimdir, mazlumlara köle dersiniz siz.

Gazze, İran yanar, dünya susar, ekranlarda bol analiz,

Ölü sayar matematiğiniz, vicdansız kahpesiniz siz.

Bir ilkokul gömülür toprak altına sessizce,

Haritaya bakıp "hedef doğru" dersiniz siz.

Ey istisnai efendiler, ey göğün muhasebecileri,

Tanrı adına hesap keser, vergi alırsınız siz.

Roma da böyle sanmıştı ebedî kalacağını,

Britanya da aynı masalı okurdu bilmezsiniz siz.

Tarih sabırla bekler, imparatorluklar yorulur,

Gün gelir kendi mitinizde boğulursunuz siz.

Zira gök kubbe şahittir, ilahi adalet ağır yürür,

Ama bir gün kapısına elbet uğrarsınız siz.

O gün ne bomba konuşur ne de uçaklarınız,

Sadece susmuş vicdanla baş başa kalırsınız siz.

Ve dünya der ki o vakit sessiz bir hüküm gibi:

İstisna yoktur artık…

Hesap verirsiniz siz.