Sosyal devlet denildiğinde akla ilk gelen haklardan biri sağlıktır. Çünkü sağlık, ertelenemez, pazarlık konusu yapılamaz, “borcunu öde sonra gel” denilecek bir alan değildir.

Genel Sağlık Sigortası (GSS) prim borçlarına ilişkin yeni bir düzenleme yapılmaması, 1 Ocak 2026 itibarıyla yaklaşık 10 milyon kişiyi sağlık hizmetlerinden mahrum bıraktı. Milyonlarca insanı fiilen sistem dışına itti. İşsiz kalan, güvencesiz çalışan, gelirini kaybeden yurttaşlar için sağlık artık bir kapıdan içeri girip çıkma meselesi değil; kapının tamamen yüzlerine kapanması anlamına geliyor. Rakam büyük, sonuç ise daha da ağır.. Hastaneye gidemeyen, tedavi olamayan, ilacını alamayan milyonlarca insan…

Ekonomik kriz sadece mutfakta değil, hastane koridorlarında da kendini hissettiriyor. Bir yanda artan hayat pahalılığı, diğer yanda ödenemeyen primler… İnsanlara “önce borcunu öde, sonra muayene ol” demek; hastalığı, yoksulluğun doğal bir sonucu olarak kabullenmek demektir. Oysa anayasa çok açık. Devlet, herkesin sağlıklı yaşama hakkını korumakla yükümlüdür.

Ekonomik zorluklar nedeniyle prim borcunu ödeyemeyen yurttaşların sağlık hakkını elinden almak, sosyal devlet ilkesinin açık bir ihlalidir. Sağlık, lütuf değildir; bütçe kalemleri arasında sıkışacak bir harcama hiç değildir.

Bugün yapılmayan bir düzenleme, yarın telafisi mümkün olmayan sonuçlara yol açabilir. Tedaviye geç kalan hastalar, artan acil vakalar, büyüyen toplumsal eşitsizlik… Tüm bunların faturası, sadece borcu olanlara değil, toplumun tamamına kesilir.

Devlete düşen görev nettir..    İnsanların hastalık karşısında yalnız bırakılmadığı, kimsenin cebine bakılarak muayene edilmediği bir sistem kurmak. 

Aksi halde sorulacak soru şudur!

Bu ülkede sağlık hizmeti almak, ödeyebilenlerin ayrıcalığı mı?