Eleştiri aslında iyi bir şeydir.
Hesap sormaktır.
İşini iyi yapan içinse;
Hesap vermektir.
Ama tek başına olmaz.
Eleştirinin ayakları yere sağlam basacak öncelikle.
Yani gerçeklik barındıracak.
Düzeyli olacak.
Öyle serpme kahvaltı gibi olmayacak.
İllaki, muhatabına yapılacak.
Cevabı da illaki muhataptan beklenecek.
Muhatap işini, yani eleştiriyi ciddiye alacak.
Mesela;
Belediye başkanıysan eğer;
Öyle davranmak durumundasındır kardeşim.
Yani:
Başkan gibi davranacaksın.
Kahvehanede de.
Makamda da.
Sokakta da.
Eleştiriye açık olacaksın.
Sorumluluk almayı bileceksin.
Ağzınla kulağın senkronize olması önemlidir bir belediye başkanı için.
Eleştiri almayı görevinin bir parçası kabul edeceksin.
Ağzını doldurarak kullandığın “seçilmiş” lafının “seçenler” sayesinde ağzından çıkabildiğini hiç unutmayacaksın.
Eleştiriden ders çıkarmayı öğrenecek ve ilk sıraya koyacaksın.
Makamlar bahane üretme yeri değildir.
Çözüm üretmek için vardır.
Kara kaş, kara göz herkeste var.
Onun için oradasın.
“Ben yaparım” dediğin için varsın.
Sınırlarını iyi çizeceksin.
Saygı o makamlar için önceliklidir.
Göstereceksin ki, sende karşılığını alacaksın.
En çokta oturduğun, oturtulduğun koltuğa saygı duymayı bileceksin.
O koltuk bizatihi seçmenin kendisidir.
Milli iradedir.
Demokrasidir.
Memlekettir.
Hak.
Hukuk.
Adalettir.
Sen rahat edesin, yayılıp, bir yerlerini büyütesin diye sana verilmiş değildir o koltuk.
Masan mesela;
Yayılıp hayaller kurabileceğin bir aparat değildir.
İmza atarken, sana o koltuğu veren millet adına önüne getirilen kağıdı neden çiziktirdiğini anlayabilmen, görevinin ağırlığını hissedebilmen anlayabilmen içindir.
Yani;
Saçmalama, sağa sola sallama yeri değildir o koltuk, o masa, o makam.
Anladın, anladın.
Anlamadın;
Pos bıyık sende kalır.
Ama millet emanetini geri alır.
Değişmeyen sonuçtur.
**
Sevdiğim Laflar:
“GERGİN DAVUL AYAR TUTMAZ!..”
