İsmail Tutkun, 1993 yılında dini nikahlı Resul Tutkun ve Zeliha Uçar çiftinin tek çocukları olarak Mersin’de dünyaya geldi ancak ailevi sorunlar nedeniyle küçük yaşta Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu’na verildi. Yetkililere, “Yardım çığlığımı duyun” diyen İsmail Tutkun, metruk bir binada yatıp kalkıyor. Silahla adam yaralamadan cezaevine düşen, kavgada sol elinin 4 parmağı kopan ve yerine dikilen İsmail Tutkun, cezaevinden 2016 yılından çıktı. Bir süre daha sokaklarda yaşayan Tutkun, daha sonra askere gitti. Bir süre önce askerden gelen Tutkun, yeniden metruk bir binada yaşamaya başladı. Yaşadıklarını İHA muhabirine anlatan Tutkun, annesinin zihinsel engelli olması ve babasının yaşlılığının yanı sıra ailevi sıkıntılar sonucunda Çocuk Esirgeme Kurumu’na verildiğini söyledi. 14 yaşında babasının aile nakli yardımı ile kurumdan çıktığını belirten Tutkun, bir süre babasının yanında yaşadığını, ancak 23 Mart 2007 tarihinde babasının hayatını kaybetmesiyle sokakta yaşamaya başladığını dile getirdi. Tutkun, “Babamı kaybettikten sonra hayatta annemden başka kimsem kalmadı. Ama annem de psikolojik rahatsızlığı ve kendisine bakacak kimse olmadığı için 10 yılı aşkın bir süredir Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’na bağlı Nihat Sözmen Özürlü Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi’nde bakıma muhtaç bir şekilde tedavi görüyor. Maddi imkansızlık da olunca babamın vefatından sonra sokaklarda yaşamak zorunda kaldım" diye konuştu. 

“ARKADAŞ ETKİSİYLE SUÇ İŞLEDİM” 
Sokaklarda yaşamaya başladıktan sonra edindiği arkadaş çevresinin de etkisiyle 2007-2012 yılları arasında kendisini talihsiz olayların içinde bulduğunu dile getiren Tutkun, bu sürede ‘adam yaralama’ gibi çeşitli suçlara karıştığını ve bu sebepten 5 yıl cezaevinde kaldığını söyledi. Cezaevinden 23 Haziran 2016 tarihinde tahliye olduğunu kaydeden Tutkun, vatani görevini yapmak için askere gittiğini ve askerliğini tamamlayıp memleketi Mersin’e döndüğünü söyledi. 

“KENDİ AYAKLARIMIN ÜZERİNDE DURMAK İSTİYORUM”
Mersin’de yine kalacak yer ve iş bulamadığını belirten Tutkun, “Yine sokaklarda yaşamımı sürdürmekteyim. Sokaklarda yaşamam her türlü tehlikeyi de getirecek. Ben nereye kadar sokaklarda yaşayacağım? Her türlü belayla karşılaşabilirim. Devlet büyüklerimden gerekli barınacak yer ve iş konusunda yardımcı olmalarını talip ediyorum. Metruk binalarda sabahlıyorum. Her türlü tehlikeyle karşı karşıya kalabilirim. Besin kaynağım yok, yemek tüketme gibi bir durumum yok. Esnafın yardımıyla ayakta duruyorum. Avuç açıp dilencilik yapmak istemiyorum. Asla maddi yönden destek beklemiyorum. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak için iş istiyorum” dedi. (İha)